Direct naar de inhoud

’t Stad is van iedereen. Ook in Brussel.

Opinie

donderdag 22 september 2011

Of het nu gaat om agressie tegen holebi’s of tegen ‘westers’ geklede vrouwen, een ding is zeker: het mag niet getolereerd worden. “Het is hoog tijd dat spilfiguren uit allochtone middens krachtige signalen uitsturen en dat soort geweld streng veroordelen,” zegt Brussels parlementslid Bianca Debaets (CD&V). .
“Er is een duidelijke link tussen slut walks en gay prides,” zegt Bianca Debaets. “Een vrouw heeft het recht om niet geschoffeerd te worden wegens haar kleding en haar uiterlijk. Zoals holebi’s het recht hebben op hun geaardheid.”


..Enkele weken geleden werd een lesbisch koppel in elkaar geslagen in de Lemonnierlaan. Kort daarvoor werd een homoseksuele man zwaar toegetakeld in het centrum van Brussel. De zoveelste incidenten tegen holebi’s in Brussel. De ernst van de feiten choqueert.

Het is opmerkelijk dat niemand ingreep. Is dat een gebrek aan sociale betrokkenheid? Of durft men niet meer tussenbeide te komen uit angst zelf aangevallen te worden? Ik vrees voor het laatste.

Homofobie en agressie tegen holebi’s blijven stijgen. De Ehsal voerde enkele jaren geleden onderzoek naar agressie tegen holebi’s in Brussel. Zestig procent van de vierhonderd ondervraagden gaf aan al één of meerdere keren slachtoffer te zijn geweest van (verbale) agressie.

En er is niet alleen de discriminatie tegenover holebi’s, maar ook tegenover vrouwen die weigeren hun evidente ‘vrouwelijkheid’ te verhullen. Is het u ook al opgevallen dat je in Brussel opvallend minder kortgerokte jonge meiden ziet dan in pakweg Barcelona? Dat verschillende Brusselse wijken door vrouwen worden gemeden? Dat kleding wordt aangepast? Doen ze dat niet, dan krijgen ze allerlei seksuele beledigingen over zich heen. Er kan gezegd worden dat sommige uitingen ‘onschuldig’ zijn, maar zijn die dat echt? Ik denk niet dat veel vrouwen het leuk vinden voortdurend nagefloten te worden of ‘gesis’ te moeten horen van mannelijke passanten. “Wil een man zijn macht over een vrouw doen gelden, dan gebeurt dat vaak seksueel”, zo formuleerde schrijfster Celia Ledoux het onlangs in een opiniestuk over de slut walks .

Het fenomeen van de slut walk begon als een klein initiatief in Toronto, maar verspreidde zich snel naar andere, ook Europese steden en groeide zo uit tot een van de meest succesvolle feministische acties van de voorbije twintig jaar.

Ongelukkige term

De beweging ontstond uit protest tegen de uitlatingen van een mannelijke politieofficier. Tijdens een cursus persoonlijke veiligheid op de universiteitscampus van Toronto zei hij dat vrouwen moeten vermijden om er als sletten (sluts) bij te lopen, als ze niet aangevallen willen worden.

Voor de optochten koos de organisatie bewust voor de – ietwat ongelukkig gekozen – term slut walks . Duizenden vrouwen én mannen manifesteren tegen het idee en de stereotypering dat vrouwen door uitgesproken vrouwelijke kledij een verkrachting of aanranding zelf uitlokken. Laat het duidelijk zijn, hoe een vrouw zich ook kleedt en gedraagt, het kan nooit seksueel geweld goedspreken.

Ik zie een duidelijke link tussen de slut walks en de boodschap van de gay prides . Een vrouw heeft het recht op haar eigen lichaam. Het recht om niet geschoffeerd te worden wegens haar kleding en haar uiterlijk. Het recht om fier te zijn op wie ze is. Ook mannen en holebi’s hebben het recht op hun geaardheid en hun eigen lichaam. Het recht om niet toegetakeld te worden wegens uiterlijk, handelingen of seksuele voorkeur.

Buurtvaders

Na de recente voetbalrellen in Antwerpen veroordeelde de Antwerpse imam en voorzitter van de moslimraad Nordine Taouil publiekelijk het geweld. Een duidelijke boodschap naar de gemeenschap. Ook in Brussel is het hoog tijd dat spilfiguren uit allochtone middens krachtige signalen uitsturen en elke vorm van geweld, ook geweld tegen westers (sexy) geklede vrouwen en holebi’s, streng veroordelen.

Het is immers bewezen dat (respectabele) figuren uit de gemeenschap vaak een grotere invloed uitoefenen dan mensen van buitenaf. Initiatieven als die van de ‘buurtvaders’ in de Amsterdamse wijk Sloterdijk geven goede resultaten. Vaders uit de buurt nemen er hun verantwoordelijkheid op door in hun wijk de straat op te gaan en jongeren aan te spreken op hun gedrag en met hen in dialoog te gaan.

Ook projecten zoals het ‘schooladoptieplan’ zijn noodzakelijk in Brussel. Ook hier dient Nederland als voorbeeld. De politie wil met het project haar rol erkennen in de opvoeding van kinderen. Bij zo’n schooladoptie geven politieagenten lessen in het vijfde en zesde leerjaar. Op die manier kan grensoverschrijdend gedrag en normvervaging bij de jongeren ook snel opgespoord worden. Door het schooladoptieplan wordt bovendien de beeldvorming van kinderen over de rol van de politie in de samenleving positief beïnvloed. De agent wordt niet langer gezien als een vijand, maar als een vertrouwensfiguur. Het project liep een tijdje in politiezone West, maar werd stopgezet. Het project herinvoeren, in alle Brusselse politiezones, lijkt mij geen overbodige luxe.

Naar aanleiding van het recente geweld tegen holebi’s in Brussel stelde Bruno De Lille (Groen!), Brussels staatssecretaris voor Gelijke Kansen, terecht dat de holebigemeenschap zich niet in een slachtofferrol moet laten duwen en het recht op veiligheid moet blijven opeisen.

Het volstaat echter niet een recht op te eisen, recht moet ook geschieden. Mensen wijzen op hun rechten, maar ook op hun plichten. Ingrijpen wanneer ons waarden- en normenkader niet gerespecteerd wordt, is minstens even noodzakelijk als een sensibiliseringscampagne.

Want geen enkele samenleving, geen enkele stad, geen enkele buurt zou dergelijk discriminerend en intolerant gedrag mogen dulden. ’t Stad is van iedereen. Ook in Brussel.

 

Bianca Debaets (CD&V),
Brussels parlementslid

 

Labels: Bianca Debaets Opinie

Reacties (3)

Lola Donderdag 3 November 2011, 18:34 Meld misbruik

What a neat article. I had no inknlig.

PW Zondag 9 oktober 2011, 11:19 Meld misbruik

Mevrouw Debaets,

"'t Stad" is een Antwerpse uitdrukking die niet bij Brussel past. Het is trouwens grammaticaal "de stad". Ik zou het dan eerder ook over "'t Gewest" hebben als ik dat uit zijn voegen gebarsten moeras zou moeten vertegenwoordigen.

De zorgelijke dingen die u aankaart verdienen inderdaad alle aandacht. Mede het gevolg van de sociaal steeds grotere tegenstellingen tussen arm en rijk, Oost en West (Brussel), Woluwe en Molenbeek, blank en berber.

U weet al waar u een groot deel van de 600 miljoen (25 miljard oude belgische franken) extra voor 't Gewest zult kunnen aan besteden. Maar leer ze dan aub ook wat manieren!

Ik werk bijna elke weekdag in Brussel en om de twee weken zit ik als abonnee op de tribune van RSCAnderlecht. Uw eminente partijgenoten Chabert, Vanackere en Van Rompuy zitten regelmatig aan de overkant, op of dicht bij de eretribune. Opzij, achter beide doelen, vind je de twee belangrijkste spionkoppen van RSCA. Wat er daar soms niet uit honderden, neen duizenden kelen tegelijk wordt geschreeuwd. Ik citeer: "enculez, fils de pute" (steevast tijdens de uittrappen van de doelman van de tegenpartij), "het is een hoer van FCB" (als de scheids een beslissing neemt die hen niet aanstaat of er een speler is bij de tegenpartij die ooit bij FC Brugge heeft gespeeld). Het "le Standaard c'est du caca" wat volgende zondag ongetwijfeld wordt gescandeerd, is daartegenover nog een best "grappige" want belachelijke en daardoor niet echt kwetsende kreet.
Het moet niet leuk zijn als u als bezoekende doelman minstens tien keer per wedstrijd moet horen roepen uit honderden, soms duizenden kelen tegelijk dat uw moeder een hoer is. Zoiets kan niet als onschuldige humor worden weggelachen. Maar nog geen enkele scheidsrechter heeft er een wedstrijd voor stil gelegd en geen enkele bevlogen politicus of politica, zelfs mevrouw Bianca Debaets van de Brusselse CD&V niet, heeft er zich publiekelijk al aan geërgerd.

Eén goede raad, ga volgende zondag 16 oktober, al dan niet in het gezelschap van één of meerdere van uw eminente partijgenoten, eens kijken naar Anderlecht-Standaard (18 uur, C. Vandenstock stadion) en luister dan speciaal eens naar de diverse spreekkoren uit de spionkoppen. Waarschijnlijk heeft u dan voldoende stof voor een nieuwe column.

Voor de rest veel sterkte bij uw werk in Brussel.

Pascal Wellens

verstrepen Donderdag 22 September 2011, 21:52 Meld misbruik

Een grote omwenteling is het niet’, gaf Brussels CD&V-minister Brigitte Grouwels toe. ‘Maar vrijwel alle partijen zijn tevreden, zelfs het FDF.’

Minister Grouwels had het over het Brusselakkoord. Nu dat akkoord er is, krijgt het Brussels Gewest jaarlijks een extraatje van ruim 585 miljoen euro per jaar, bij wijze van herfinanciering.

Dat geld, voegde Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet eraan toe, komt ook de Vlamingen ten goede – hij slaagde er zelfs in ernstig te blijven terwijl hij dat beweerde.

Groene überpositivo Wouter Van Besien noemde het akkoord een belangrijke stap richting echte vereenvoudiging.

Het Brusselakkoord werd in twee vergaderingstonden afgehaspeld onder het voorzitterschap van Philippe Moureaux, burgemeester van Molenbeek, een gemeente die overleeft dankzij gewestgeld.

Eigenlijk is het Brusselakkoord een schijnakkoord. Het vormt zelfs geen aanzet voor een oplossing van de Brusselse problemen. Kern van dit akkoord is dat iedereen zijn job behoudt – meestal al de inzet van Belgische compromissen. Met andere woorden: in Brussel blijven ‘Les Snuls’, zoals een Brusselse PS’er ze ooit noemde, aan de macht.

Wat de veiligheid aangaat, voorziet het akkoord in niets meer dan een coördinerende bevoegdheid van het gewest over de zes politiezones. Hoe de rol van de minister-president, begaan met dat overkoepelende veiligheids- en preventieplan, moet worden verzoend met die van de burgemeester van de stad Brussel, bevoegd voor onder meer de bescherming en veiligheid van de internationale instellen op zijn grondgebied, is niet duidelijk. Zoals ook niet duidelijk is hoe dat in zijn werk moet gaan met de lokale korpschefs en de burgemeesters die hun volle bevoegdheden behouden.

Iets soortgelijks is in de maak, via een kaderordonnantie, voor het mobiliteitsbeleid. Bouwaanvragen voor grote projecten moeten voortaan ook door het gewest worden vergund. Maar laat in stedebouwkundige kwesties nu net het gewest het grote probleem vormen. Dat kunnen een aantal burgemeesters getuigen.

En dat is het dan. En daarvoor krijgt het Brussels Gewest dus jaarlijks 585 miljoen euro – dat is toch bij 25 miljard in oude frank - bijkomende financiering.

In het akkoord wordt met geen woord gerept over de fusie van de 19 Brusselse gemeenten, waarvan sommige zoals het kleine Sint-Joost-ten-Node feitelijk niet veel meer zijn dan een OCMW, tot bijvoorbeeld 6 gemeenten, evenveel als er politiezones zijn.

De 19 Brusselse gemeenten torsen een schuld (op meer dan een jaar) van maar even 1,256 miljard euro.

Hoeveel van dat geld zal het Brussels Gewest gebruiken om de armoede te bestrijden en de toenemende werkloosheid onder de lokale jongeren aan te pakken?

Met dat akkoord wordt ook geen klaarheid gebracht in de geldstromen naar en binnen het Brussels Gewest. Hoe wordt het geld van Beliris besteed? Hoeveel betaalt het Brussels Gewest voor bevoegdheden die eigenlijk tot het pakket van de armlastige Franse Gemeenschap behoren? Aan dit alles mocht niet worden geraakt. Geen van de Vlaamse onderhandelaars heeft bijkomende vragen geopperd.

Brussels minister-president Charles Picqué begeeft zich eerstdaags lachend naar de bank

Reageer

Uw e-mailadres wordt nooit publiek gemaakt.
Reacties met reclame, spam of scheldpartijen worden verwijderd. Gelieve enkel te reageren op dit onderwerp, gebruik voor algemene vragen onze contactpagina.

© CD&V  —  Wetstraat 89, 1040 Brussel  —  tel: 02 238 38 11  —  info@cdenv.be